Ang Santiago 4:8 ay nagtataglay ng isa sa pinaka-personal na pangako sa buong Kasulatan. Si Santiago ay sumulat sa mga Kristiyanong Judio na nakakalat sa iba't ibang lupain, mga taong nabubuhay sa pagitan ng hagupit ng mundo at ng tawag ng Dios. Sa loob ng ganitong kalagayan, hindi niya pinagalitan ang mga mananampalataya. Imbes, inanyayahan niya silang gumalaw nang may layunin: lumapit sa Dios.

Ang pariralang 'may dalawang isip' ay nagmula sa salitang Griyego na dipsychos, na literal na nangangahulugang 'dalawang kaluluwa'. Ito ang larawan ng isang taong ang puso ay nahahati, na sinisikap na maglingkod sa dalawang panginoon nang sabay-sabay. Hindi hinahatulan ni Santiago ang mga taong ganito. Sa halip, inaalok niya sila ng daan palabas. At ang pangako ay kahanga-hanga: kung ikaw ay lalapit sa Dios, ang Dios ay lalapit sa iyo.

Sa panahon ng Kuwaresma, ang sinaunang simbahan ay sineseryoso ang ganitong paglalapit. Ang pag-aayuno, panalangin, at pagtulong sa kapwa ay hindi mga gawa ng merito kundi mga paraan upang linisin ang kaluluwa mula sa ingay ng mundo at bigyang-puwang ang presensya ng Dios. Linisin ang mga kamay ay nangangahulugang talikdan ang kilalang kasalanan; dalisayin ang puso ay ang tapusin ang panloob na digmaan ng hating katapatan.

Sa Kuwaresmanang ito, ang parehong boses ay tumatawag: magsilapit kayo sa Dios. Hindi niya hinihintay na maging perpekto ka bago ka lumapit. Hinihiling lang niya ang unang hakbang.